Przyroda

Porosty w kręgach

Na poniższych fotografiach prezentujemy rzadkie okazy lichenolologiczne, występujące tylko w miejscach gdzie są
kamienne kręgi, menhiry, megality zbudowanych na miejscach o szczególnym magnetyźmie ziemi, na miejscu mocy.

Porosty to szczególna więź kamienia z rośliną, powiązanie materii nieorganicznej z organiczną.
Polewając kamień wodą i ogrzewając go pojawiają się porosty.
Deszcz, słońce i szczególna energia przyrody promieniowanie radioaktywne beta miejsca mocy sprawiają,
że na kamieniach pojawia się wspaniały ogród roślin. Z naszych doświadczeń i obserwacji wynika, że w kręgach
które zbudowaliśmy współcześnie po roku czasu pojawiły się pierwsze porosty. W innych miejscach na kamieniach
rosną tylko mchy.
Na zdjęciach 4 i 5 w 3 rzędzie zdjęć widać w jaki szczególny sposób ułożyły się porosty
 

 Lichenologia (gr. leichen - porost) - gałąź mikologii obejmująca badania nad porostami (Lichenes).
lichenologia bot. nauka o porostach.


Etym. - gr. leiche-n 'porost'; zob. -logia
Porosty (Lichenes) – typ (gromada) zaliczana do grzybów. Są to organizmy plechowate utworzone przez powiązanie komórki glonu (zielenice lub sinice) i strzępki grzyba (workowce lub podstawczaki). Uznawane za grzyby lichenizowane (zdolne do symbiozy z glonami).

Nauka zajmująca się porostami to lichenologia. (wikipedia)
Porosty są organizmami pionierskimi porastającymi korę drzew, kamienie, gleby najbardziej ubogie, a także bardziej suche zwane też "glebami poligonowymi". Występują niemalże na wszystkich długościach i szerokościach geograficznych. Najwięcej gleb poligonowych znajduje się w tundrze, a także na pustyniach i stepach. Gleby tundrowe, pustynne i stepowe należą do bardzo ubogich w azot i dlatego porosty, asymilują azot z atmosfery przy pomocy bakterii znajdujących w zgrubieniach grzybni.
http://grzyby.and.pl/porosty_wilga.htm

LICHENOLOGIA [gr.], dział botaniki zajmujący się badaniem porostów; l. powstała 1798–1814 przy wydatnym udziale botanika szwedz., E. Achariusa (zw. ojcem l.), a rozwinęła się dzięki pracom S. Schwendenera (1869), M. Reessa (1871) i A. Zahlbrucknera (1907); w Polsce badania lichenologiczne zapoczątkowali w XIX w. floryści: W. Boberski, H. Łojka, B. Eichler, A. Rehman i in., a po I wojnie świat. prowadzili je m.in.: J. Motyka, T. Sulma, F. Krawiec, Z. Tobolewski.
POROSTY, Lichenes, plechowate organizmy symbiotyczne, zbud. z komórek glonów (sinic lub zielenic) i grzybów (w Europie wyłącznie workowców); wg tradycyjnej systematyki uważane za rośliny, wg współcz. systemów traktowane jako typ w królestwie grzybów; plecha krzaczkowata, listkowata lub skorupiasta, u większości porostów składa się z warstw (jest heteromeryczna), a gdy ma budowę niewarstwową (homeomeryczną), wówczas strzępki grzyba oplatają bezładnie rozrzucone komórki glonów; rozmnażają się płciowo (poprzez zarodniki grzyba) i wegetatywnie (zwykle przez fragmenty, zw. urwiskami i wyrostkami); porosty stanowią grupę roślin obejmującą ponad 20 tys. gat., występujących na całej kuli ziemskiej (najwięcej w strefie międzyzwrotnikowej — na korze i liściach drzew); natomiast ilościowo najbogatsze w porosty są środowiska wysokogórskie i tundrowe. Porosty są b. wytrzymałe na skrajne temperatury, a także na suszę; często odgrywają rolę roślin pionierskich — rosną na jałowych piaskach, nagich skałach, dachach; przyrost mają b. powolny; wytwarzają tzw. kwasy porostowe, które powodują niekiedy jaskrawe zabarwienie plech i owocników, a niekiedy przyczyniają się do erozji skał; nieliczne są jedynie w wielkich miastach (b. wrażliwe na chem. zanieczyszczenia powietrza); z plech, tzw. porostów barwierskich (gł. z orselki), otrzymywano dawniej cenne barwniki (gł. lakmus i orseinę), które zostały wyparte (z wyjątkiem nielicznych, gł. lakmusu) przez barwniki anilinowe; są też znane gat. leczn. (np. płucnica islandzka); badaniem porostów zajmuje się lichenologia.PWN