Legendy

      Kamienne kręgi pojawiły się na Pomorzu około drugiej połowy I w. n.e., wraz z plemionami pochodzącymi z południowej Skandynawii Gotów, a później Gepidów.
W tym okresie nasilały się zmiany klimatyczne spowodowane postępującym ochładzaniem. Zmiana klimatu wpłynęła na skrócenie się okresu wegetacji roślin i na wielkość zbiorów zbóż w całej Skandynawii. Odczuły to również plemiona zamieszkujące południowe wybrzeża Skandynawii, Goci. Lata nieurodzaju, głodu, przeludnienie, coraz trudniejsze warunki egzystencji w chłodniejszym klimacie, oraz opowieści o ciepłych krainach, gdzie ich mieszkańcy żyją spokojnie i dostatnio, wpłynęły zapewne na podjęcie decyzji o poszukiwaniu lepszych warunków życia.
W swojej historii "Getica" pisze o tym, żyjący w VI wieku n.e. gocki historyk Jordanes: "Właśnie z owej wyspy Skandza, jak gdyby z kuźni plemion, lub raczej jakby z łona rodzącego plemiona, według podania wywędrowali niegdyś Goci z królem swoim imieniem Berig. Gdy tylko zeszli z okrętów i postawili stopę na ziemi, nadali jej swoją nazwę. Do dziś, jak się twierdzi, nosi ona nazwę Gothiskandza (...). Gdy wśród Gotów liczba ludności bardzo wzrosła, a rządy sprawował piąty po Berigu, król Filimer (...) postanowił on, by wojsko Gotów wraz z rodzinami wyruszyło dalej. W poszukiwaniu bardziej odpowiednich siedzib i przyjemniejszych okolic przybył do ziemi scytyjskiej, która w ich języku nosiła nazwę Oium. Filimerowi spodobały się urodzajne krainy (...)".

Pierwsze rozpoczęły wędrówkę plemiona Gotów. Wylądowali na południowym wybrzeżu Bałtyku nad dolną Wisłą. Osiedlili się na piaszczystych nieurodzajnych terenach lewej strony Wisły, rozprzestrzeniając się w kierunku zachodnim do granic Pomorza Środkowego i rzeki Redy.

Z nową ludnością pojawiły się nowe obyczaje, zmarłych chowano nie spalonych, mężczyzn  bez broni, a nad grobami wznoszono konstrukcje kamienne z kamiennymi obstawami i oznaczano kamiennymi stelami. Na cmentarzyskach pojawiają się osobne kamienne kręgi ustawione z wielkich głazów narzutowych, których znaczenie do dziś nie jest w pełni wyjaśnione.

Następnie Goci wyruszają w swoją wielką wędrówkę. Z Pomorza przeprawiają się na prawy brzeg Wisły i przez Mazowsze, a później wzdłuż Bugu i Ukrainę aż do wybrzeży Morza Czarnego, skąd po podziale na Ostrogotów i Wizygotów wyruszyli na podbój Europy, docierając aż do wybrzeży atlantyckich dzisiejszej Hiszpanii, przyczyniając się do upadku Imperium Rzymskiego i tworząc nową historię Europy.

(...) Na Pomorzu wraz z Gotami pojawiły się nowe zwyczaje pogrzebowe: pochówek szkieletowy, konstrukcje kamienne na cmentarzyskach, brak broni w grobach.
Konstrukcje kamienne mają swoje odpowiedniki w Skandynawii, zwłaszcza kurhany z jądrem kamiennym, brukiem obrzeżone kręgami z większych kamieni i kamienne kręgi, które zwane są tam "dommaringar" - kręgi sędziowskie, są licznie spotykane w południowo - wschodniej Norwegii i południowej Szwecji, które powstawały od epoki brązu do czasów Wikingów.
Kamienne kręgi nie są pochówkami. W ich obrębie znajduje się paleniska, warstwy węgla drzewnego, bruki z niewielkich kamieni, skorupy z rozbitych naczyń, a czasami relikty z poprzednich epok, jak neolityczne grociki, lub siekierki krzemienne, które na pewno nie dostały się tam przypadkiem. W wielu częściach Europy jeszcze do dziś wierzy się w magiczną moc narzędzi krzemiennych wyoranych na polach. Na pewno nie inaczej było w czasach Gotów, kiedy zastosowanie podobnych przedmiotów było już dawno zapomniane. Znaleziska w kręgach poświadczają, że odbywały się w nich jakieś ceremonie kultowe.(...)

Wewnątrz kręgów natrafia się w trakcie wykopalisk także na groby bardzo ubogie, lub wcale niewyposażone. Wysunięto stąd hipotezę, że pochowani w nich zmarli byli skazani na śmierć, albo też w kręgach składano ofiary ludzkie. Świat wierzeń twórców kamiennych kręgów uległ dawno zapomnieniu, nigdzie nie został utrwalony. Można jedynie przez analogię porównywać znaczenie pewnych ceremonii i przeznaczenie miejsc kultu z innymi kulturami celebrujące rytuały o podobnym charakterze. Ofiara ludzka była składana w czasie ceremonii o szczególnym znaczeniu, aby nadać jej wyjątkowy wymiar i nadać miejscu, lub budowli szczególną moc. Zapewne taka idea przyświecała twórcom kamiennych kręgów. Skoro o kamiennych kręgach mówią archeolodzy, że były miejscami kultu, nasuwa się pytanie, jakiego rodzaju obrzędy i rytuały mogły się tam odbywać. Jakie też znaczenie mogły mieć kamienne kręgi w życiu duchowym plemion gockich?

Nadanie budowli kształtu okręgu nie było przypadkowe, koło w tym przypadku miało podwójne znaczenie: symboliczne i praktyczne. Symbolem mocy, wszechświata, jego nieskończoności i wielkości jest koło. Praktyczne: krąg przez swój kształt umożliwia uczestnikom znajdującym się na granicy przebywać w jednakowej odległości od centrum okręgu i niejako brać udział w ceremonii w równym stopniu. Centrum kręgu mógł stanowić ogień, głaz o szczególnej mocy, według wierzeń uczestników, lub człowiek prowadzący magiczne, lub religijne obrzędy. Kształt budowli w formie okręgu, daje poczucie znajdującemu się wewnątrz izolacji, wyciszenia, odcięcia się  od świata zewnętrznego i umożliwia skoncentrowanie uwagi, myśli i w rezultacie ułatwia skupienie i zogniskowanie mocy, siły, energii na  osiągnięciu pewnego zadania-celu. Teraz ważny jest kształt kręgu, ponieważ każdy z uczestników ceremonii stojący, lub siedzący na obrzeżu kręgu w miejscu oznaczonym głazem o wydłużonym kształcie, oddalony w jednakowej odległości od środka, może skupić energię, połączyć ją z innymi uczestnikami.
W ten sposób jednocząc się na wykonaniu pewnego zadania wymagającego dużych ilości energii, osiąga się zamierzony cel znacznie szybciej i dokładniej, niż gdyby wykonywałby to pojedynczy człowiek (lub wielkość celu przekracza jego możliwości).

Nasuwa się pytanie: dlaczego więc kamienne kręgi, skoro służyły do obrzędów i rytuałów o magicznym charakterze, były sytuowane na cmentarzyskach lub w ich pobliżu?

Kurhany były sypane nad miejscami pochówku znaczniejszych i poważanych osób. Ich położenie w pobliżu kręgów świadczy, że uczestnicy rytuałów odbywających się w kręgach próbowali kontaktować się lub zapewnić sobie pomoc, poradę mądrych, poważanych, cenionych członków plemienia, którzy już odeszli. Rady ich i cechy osobowe za życia były cenione i ważne dla plemienia z nimi się liczono i brano pod uwagę przy podejmowaniu różnych decyzji. Były one trafne, przez to cenne i wpływały korzystnie na los społeczności.

Wiąże się to z uzyskaniem odpowiedzi na zagadnienie dotyczące spraw mających się rozegrać w bliższej lub dalszej przyszłości i dotyczących losów członków, rodu czy plemienia itp. Mamy w tym przypadku z działaniami magicznymi, obejmującymi zagadnienia jasnowidzenia i prekognicji w ramach rytuałów szamańskich, związanych z podróżami do różnych światów.

W tym wypadku kamienne kręgi były miejscem, gdzie teraźniejszość łączyła się z przeszłością i przyszłością. Kamienne kręgi mogły spełniać rolę instrumentu do pozyskiwania za pomocą magii przez plemiennych kapłanów, szamanów pewnych informacji umożliwiających zupełnie nie magiczne i praktyczne ich wykorzystanie w życiu codziennym.

Innym nasuwającym się na myśl przeznaczeniem kamiennych kręgów mogło być ich wykorzystanie do ceremonii pogrzebowych. Według wierzeń wielu ówczesnych kultur, najtrudniejsze było przejście zmarłego ze świata żywych, rzeczywistego do wieczności, czyli do świata nieznanego i tajemniczego. Niewykluczone, że wierzono, że zmarli nie chcieli lub nie wiedzieli jak się  rozstać ze swoim światem, jak znaleźć drogę, którą należy iść. Zachodziła potrzeba udzielenia pomocy i wskazania drogi, którą muszą się udać i należało otworzyć tę drogę, rozpiąć most pomiędzy światami, zapalić światła ułatwiające przejście. Prawdopodobnie światło miało przyciągnąć zwierzęta mocy, lub przewodników, którzy mieli towarzyszyć duchowi zmarłego w drodze do innych światów. Tą drogą mógł być silny strumień energii wytwarzany przez uczestników ceremonii pogrzebowej znajdujących się wewnątrz kręgu. Uczestniczyli w rytuale "otwarcia drogi" będącego pewną formą "windy czasu", która umożliwia poruszanie się między czasami w celu zdobycia informacji lub wykonania pewnych działań związanych ze zmianami w czasoprzestrzeni. Możliwy jest również wariant, że była to forma prezentacji odchodzącemu do świata duchów formy komunikacji, czy sposobu porozumiewania się w przyszłości, z którym społeczność plemienia nie chciała zrywać więzi.

Potwierdzeniem działań energetycznych jest promieniowanie kręgów do chwili obecnej, energia jest łatwo wyczuwalna  w obrębie kręgów i na zewnątrz. Energia ta jest miękka, stonowana (co wskazuje na jej wiek), o różnym charakterze w każdym kręgu. Można wyciągnąć wniosek, że nie były one wykorzystywane od dawna. Kręgi bardzo łatwo ładują się energią, którą pozostawiają przebywające w nich osoby. Energie te dają się bardzo łatwo odczuć i pozostają  długo w zależności od wielkości pozostawionego ładunku i jego zabarwienia emocjonalnego.
Kręgi są odwiedzane przez wiele różnych osób, które bardzo często "zaśmiecają" obiekt nieodpowiednimi stanami energetycznymi (wynikającymi z samopoczucia i stanu psychicznego w czasie pobytu), które uniemożliwiają wykonanie pewnych badań czy pomiarów, a których wyniki często są zafałszowane. Wskazane byłoby wykonanie zabiegów odpromieniowujących, zabezpieczających czy ochronnych, które chroniłyby kręgi i ich charakterystyki energetyczne przed ludźmi przebywającymi w nich i odwrotnie.
Na wyczuwanie wielkości i jakości promieniowania kręgów ma również wpływ: pora dnia, roku, stan pogody, samopoczucie itd. Najlepsze wyniki uzyskujemy o świcie, oraz wieczorem i w nocy.
Lepsze oddziaływanie kręgów jest w ciepłych porach roku niż zimą,co wydaje się zrozumiałe, natomiast ciekawy jest fakt, że gorsze wyniki uzyskujemy w czasie słonecznej pogody, niż przy zachmurzonym niebie. Przed burzą energia kręgów zmienia często i szybko swoją ilość, potencjał i charakterystykę, staje się niestabilna, odnosi się wrażenie ruchu energii i jej przemieszczania wewnątrz samego kręgu, oraz występuje jej transmisja poza okrąg (przelewanie się nadmiaru energii). Można postawić ostrożną hipotezę, że stany energetyczne kamiennych kręgów są rozregulowane i rozstrojone od dawna.
Może wynika to z błędów rekonstrukcji. Nie wszystkie kamienie kręgów są po rekonstrukcji przez archeologów ustawione w pierwotnej pozycji, niektóre kamienie ktoś poprzemieszczał, bez zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w stosunku do pierwotnego położenia, kształtu i pozycji - nie jesteśmy już w stanie tego odtworzyć. Jest zastanawiające, że i tak mają niepowtarzalne, bardzo ciekawe charakterystyki energetyczne.
Przy kontakcie z osobą, która znalazła się wewnątrz w odpowiednim miejscu, krąg zaczyna się sam regulować i dostrajać niejako do pierwotnego stanu. Uruchamia jakby program i wchodzi w kontakt z energią osoby i oczekuje na rozpoczęcie działanie lub czynności, które były wykonywane już w przeszłości. Jest to temat wymagający dodatkowych badań i potwierdzenia (...)

Nazwa kamiennych kręgów, pochodząca ze Skandynawii "dommaringar"- "kręgi sędziowskie" , najlepiej oddaje ich charakter, rolę, przeznaczenie. Skandynawscy sędziowie byli nie tylko strażnikami prawa, ale i nauczycielami, przekazicielami, stróżami obyczajów, historii, wierzeń, obrzędów i rytuałów. Skoro pełnili tak wiele funkcji ważnych w życiu plemiennej społeczności, musieli mieć swoje miejsca święte niedostępne dla zwykłego człowieka, w których wykonywali swoje czynności, z których większość była działaniami magicznymi. Tymi świątyniami były kamienne kręgi. Budowle trochę ubogie i siermiężne, ale przez to niezwykłe i tajemnicze, posiadające dziwne nie w pełni poznane właściwości, które jeszcze dziś potrafią oddziaływać, zadziwić i wzbudzić u człowieka współczesnego zainteresowanie i zadumę nad światem i czasem, który minął, i w którego otchłani gdzieś tkwią nasze korzenie.

                                                                                                           Ryszard

Literatura:

Magdalena Mączyńska, "Wędrówki Ludów" PWN, W-wa 1996
Jordanes, "Getica", przekład J.Strzelczyk
"Goci-rzeczywistość i legenda", W-wa 1984

Poczytajmy co pisza uczniowie Szkoły Podstawowej w Węsiorach

Janusz Stenka


KRĘGI KAMIENNE

Niedaleko gminy Sulęczyno, w Węsiorach, rozsiane są w lesie pozostałości kompleksu, którego wiek oceniany jest na około 4000 lat. Stworzone zostały w tym samym okresie, co sławne Stonehenge. Badający je astronomowie stwierdzili tak na podstawie obliczeń przesileń letnich i ustawienia względem nich kamieni, biolodzy zaś na podstawie wieku unikalnych, pokrywających głazy mszaków i porostów, żywych reliktów. Archeologowie mają rozbieżne opinie, jak stare są te kręgi. Według badań dr Kmiecińskiego z 1966 roku ich wiek szacowany jest na 2000 lat. Jeszcze przed II wojna światową było to jedenaście kręgów i ponad trzydzieści kurhanów. Dziś kompletne są zaledwie trzy kręgi, z czterech są już tylko pozostałości. W ich sąsiedztwie znajduje się 20 kurhanów z I i III wieku n.e., nadto liczne groby (ok.140). W sąsiedztwie cmentarzyska natrafiono na 25 stanowisk po ludności z epoki brązu, wczesnej epoki żelaza i z wczesnego średniowiecza. Cmentarzysko znajduje się nad Jeziorem Długim, ok. 2 km od wsi Węsiory. Kręgi tworzą kamienne głazy, poustawiane w regularnych kołach o średnicy od 10 do 30 metrów. Pośrodku kręgów stoją kamienne stale, znajdują się one także na otaczających kręgi kurhanach. Tylko jeden krąg jest na odsłoniętej polance, reszta wtopiona jest gęsty las. Podróżnych wita "Strażnik", forma z rozsypanych kamieni po jednej stronie i ustawionego po środku ścieżki kamiennego bieguna mocy. Ominięcie go z prawej strony kończy się dla osób wrażliwych spadkiem sil witalnych. Przejście na lewo, wraz ze stosownym powitaniem w myślach, wprowadza bezpiecznie w strefę mocy kręgów. Formę rozsypaną można potem obchodzić dookoła, zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara, by się dodatkowo oczyścić i podładować, przyzwyczaić ciało do czekającego je większego zastrzyku energii. Nie należy jednak przesadzać, gdyż od jej nadmiaru głowa może rozboleć. Przed wej-ściem na polankę stoi "Wojownik", którego działanie na ludzki umysł jest, wbrew pozorom, bardzo pokojowe. Oczyszczeni przez "Strażnika" i "Wojownika" podróżni mogą na nią wejść bezpiecznie, przygotowani na przyjęcie większej mocy. Pośrodku kręgu na polanie stoi stale tzw. "Bateryjka" z dwoma kamieniami tuż obok, funkcjonującymi jak polarne bieguny. Potrzebujący kładą na niej dłonie, siadają opierając o nie plecy, bądź siadają na nich. Medytacja w centrum kręgu, w cieniu i chłodzie oczyszczającego ciało i umysł leśnego powietrza, to doświadczenie, do którego często wracam pamięcią, nie sposób o nim zapomnieć. Kiedy tam przebywałem, małżeństwo sadzało chore dziecko na centralnym kamieniu? Na pytanie czy wierzą, bądź czują jego uzdrawiającą moc, odpowiedzieli z uśmiechem, że każdy sposób jest dobry tam gdzie konwencjonalna medycyna nie daje obiecywanych efektów. Z kręgów korzystają bez skrępowania starzy i młodzi. W ich cieniu także trenują radiesteci, regenerują się bioterapeuci. Badacze ze Stowarzyszenia Radiestetów Gdańskich stwierdzili, że kręgi ustawione są ściśle według prawideł radiestezyjnych. Odkryli zbieżność tzw. Platynowymi i złotymi pasmami obiegającymi Ziemie z północnego wschodu na południowy zachód. Uwagę zwraca obserwacja, że budowniczowie kręgów potrafili za pomocą układu kamieni dokładnie odwzorować układ PLEJAD (Węsiory) i HIAD (Odry) w gwiazdozbiorze Byka. Kręgi w Węsiorach niestety wciąż jeszcze nie są w żaden sposób chronione- w odróżnieniu okręgów w Odrach, które objęte zostały ochroną jako zabytek archeologiczny. Wstęp na teren odrzańskiego kompleksu jest płatny. Ani przyjezdnym, ani niektórym mieszkańcom okolic nie przeszkadza to dewastować kręgi i wykradać kamienie. W niektórych ludziach żądza mocy i potrzeba wyżycia się bierze górę nad sumieniem i zdrowym rozsądkiem nawet w obliczu pamiątek rodzi-mej tradycji sięgającej tysiące lat wstecz przed narodzinami chrześcijaństwa. Nie-którym jakoś nie przychodzi do głowy, że postępują mniej więcej tak, jakby zabierali pomniki nagrobne z cmentarza własnej rodziny. Warto się, zatem interesować kamiennymi kręgami, warto inwestować w ich ochronę dla dobra nas wszystkich, warto apelować do sumień i świadomości ludzi.





Paulina Jank


Legenda o Kamiennych Kręgach

Występujące tutaj, ale i na największym tego typu cmentarzysku w Odrach, kręgi kamienne od dawna budziły zainteresowanie zarówno badaczy, jak i amatorów. Łączy się z nimi wiele legend. Często też znane są w miejscowych podaniach jako tańczące kamienie, a zarazem jako miejsca emanujące i tajemną mocą i daleko zawansowanym poczuciem strachu. Może też obawy przed złymi czarami, które będą rzucane na śmiałków przekraczających zaklętą granice kręgu spowodowały, że zachowały się one do czasów współczesnych. Często, szczególnie w początkach XX wieku, postrzegano te konstrukcje jako obserwatoria astronomiczne, czy nawet miejsca lądowań przybyszów z innej galaktyki, jak sądzi van Däniken.
Dość powszechnie sądzi się obecnie, że służyły one do odbywania sądów i zebrań ludowych tych kilkunastu rodzin, które składały do ziemi swoich bliskich na miejscowym cmentarzu. Bliską analogią są tutaj powszechne zwyczaje wiecowania znane w kręgach skandynawskich już od czasów gockich. Niewątpliwie w ich obrębie odbywały się także bliżej nieokreślone rytuały. Wskazują na to fragmenty naczyń i kości ludzkich. Już po wywędrowaniu Gotów z Węsior zaczęto w ich obrębie składać zmarłych. Wydaje się, że wcześniej teren był otoczony wieńcem kamiennym i był bardzo rygorystycznie wyłączony z chowania zmarłych. Około 200 p.n.e.. być może w jednym z kręgów w Węsiorach zapadła decyzja o ponowieniu wędrówki.





Weronika Domaszk


Legenda

Moja miejscowość słynie z Kamiennych Kręgów i dziś chciałabym je opisać.
Kamienne Kręgi są miejscem mocy o szczególnej energii, wpływają one kojąco na system nerwowy, przywracają równowagę potencjałów energetycznych przebywa-jących nich ludzi i zwierząt. Prawdopodobnie w lecie kilka lat temu przyleciał tu statek kosmiczny, również przybyli tu archeolodzy, którzy badali wieś i Kamienne Kręgi. Mieszkańcom ta historia najbardziej utkwiła w pamięci.

Węsiory

Na wschód od Sulęczyna leżą chętnie odwiedzane przez turystów Węsiory. Jest to stara wieś szlachecka, z której wywodzi się liczny na Kaszubach ród Węsier-skich. Pierwszy mieszkaniec tej wsi musiał być bardzo wąsatym człowiekiem skoro od jego przezwiska zrobiono z czasem nazwę wsi i wywodzącego się stąd rodu. Najstarsza zachowana do dziś wzmianka o Węsiorach pochodzi z roku 1403. Podobnie jak w przypadku Mściszewic, okoliczne tereny należą do najbardziej kamienistych i nieurodzajnych tej części Kaszub. W przeszłości Węsiory były jedną z większych wsi na terenie obecnej gminy Sulęczyno. W drugiej połowie XIX wieku istniała tu katolicka szkoła oraz ekspozytura urzędu pocztowego. Dziś jest to miejscowość typowo rolnicza i choć zasobna nie prezentuje się najokazalej. Główna atrakcją Węsior jest leżące nad Jeziorem Długim cmentarzysko Gotów z okresu rzymskiego (I-II wiek naszej ery). Składa się ono z dwunastu kurhanów, czterech kamiennych kręgów i ponad 140 grobów, leżących na stoku zalesionego wzgórza. Uporządkowanie terenu i ustawienie tablic informacyjnych ułatwia dziś dotarcie do kamiennych kręgów i kurhanów. Przy drodze nad jezioro widoczne są jedynie fragmenty jednego z kręgów, bowiem cały rezerwat znajduje się pośród młodnika na stoku, na wschód od drogi. Szczególnie ciekawe są kręgi kamienne usytuowane na wzgórzu. Najprawdopodobniej miały one znaczenie obrzędowe, a według radiestetów wykazują bardzo silne promieniowanie. Podobno najbardziej oddziałuje charakterystyczny, nieduży kopczyk z "płaszczem" z różnej wielkości kamieni. Kamienne Kręgi w Węsiorach są także atrakcją botaniczną, na głazach zgromadzonych przed wiekami żyje wiele gatunków porostów i mchów, w tym także rośliny nie występujące w naszym klimacie, a charakterystyczne dla Skandynawii.



Krzysztof Toporek


Temat: Legenda o kamiennych kręgach


Kamienne kręgi zarówno Węsiorach jak i na największym tego typu cmentarzysku w Odrach budziły od dawna zainteresowanie zarówno badaczy jak i amatorów. Łączy się z nimi wiele legend. Szczególnie interesująco wypadają one w opowieści Lecha Bądkowskiego "Pieśń o miłosnym wieńcu". Często też znane są z miejscowych podań jako tańczące kamienie", a zarazem jako miejsca emanujące tajemną mocą i daleko zaawansowanym poczuciem strachu. Może te obawy przed złymi czarami, które będą rzucone na śmiałków przekraczających zaklętą granice kręgu spowodowały, że zachowały się one do czasów współczesnych. Na początku XX wieku postrzegano te konstrukcje jako obserwatoria astronomiczne, czy nawet jako miejsca lądowań przybyszów z innych galaktyk.
Obecnie sądzi się, że służyły one za miejsca odbywania sądów i zebrań ludowych tych kilkunastu rodzin, które składały do ziemi swoich bliskich na miejscowym cmentarzu. Niewątpliwie w ich obrębie odbywały się także jakieś bliżej nieokreślone rytuały. Wskazują na to znajdowane fragmenty kości ludzkich. Już po wywędrowaniu Gotów z Węsior zaczęto w ich obrębie składać zmarłych. Kiedyś teren ten był otoczony wieńcem kamiennym i był bardzo rygorystycznie wyłączony z chowania zmarłych. Być może około 200 roku n. e. w jednym z kręgów w Węsio-rach zapadła decyzja o ponowieniu wędrówki.
To nie liczebność plemienia była najważniejszą przyczyną decyzji, ale trudne warunki egzystencji, które spowodowały, że Goci ruszyli w kierunku południowo- wschodnim. Wtedy też, w początkach III wieku, zostały porzucone wszystkie cmentarzyska z kręgami kamiennymi na Pomorzu, w tym i w Węsiorach.
Wśród zamieszkującej w Węsiorach ludności krąży legenda, że żyło kiedyś plemię, które w obrębie kamiennych kręgów miało swoja osadę. Społeczeństwo plemienia miało swe własne prawa i obowiązki. Panował wśród nich władca. Na ogromnym ołtarzu odprawiano modły i składano ofiary. Powiadają, że na środku Jeziora Długiego była niewielka wyspa, na której stał kościół. W czasach obecnych nie ma ani wyspy ani kościoła. Prawdopodobnie wyspa ta wraz z kościołem na skutek boskiego planu zapadła się pod wodę. Ludzie z tego plemienia chowani byli z ogromną ilością darów, a mogiłą był kamień. Starsi mieszkańcy Węsior mówią, że do dziś ciemną nocą, przy pełni księżyca można ujrzeć na tym terenie zjawy przypominające dawnych rycerzyka koniach, a także białą damę przechadzającą się wśród kamiennych kręgów.