Sen o Miłoradzu 14.01.1998r.5:00 rano

-Ludziska, ludziska chodźta tu do mnie, chodźta, chodźta i patrzta, to jest dobre - nawoływała kobiecina ubrana w kolorowy bogato zdobiony strój ludowy, nawoływała ze swojego stoiska, na jakimś odpuście, lub ludowym świecie, w ręku trzymając obrazek namalowany kredkami, a przedstawiający kamienny krąg. Na jej stoisku było wiele obrazków przedstawiających kamienne kręgi.
  -Ludziska, ludziska patrzta, patrzta to jest ten najważniejszy krąg, on jest Miłoradz!!!.
Tak chodząc wśród swoich obrazków i trzymając w ręku obrazek kręgu nawoływała na ludzi.
Podszedłem do niej jako jedyny, inni ludzie nie zwracali na jej wołanie żadnej uwagi.
Pochwaliłem jej obrazki kręgów, były namalowane w prosty sposób, ale oddające klimat tego miejsca.
Krzyczała wręcz do mnie bardzo przejęta tym co przedstawiał jej malunek, panie to jest Miłoradz, on jest najważniejszy, pukając w malunek palcem wskazującym prawej ręki, podkreślając wagę tego co mówi i pokazuje.
Przebudziłem się nie bardzo rozumiejąc co mi się śniło, jaki krąg w Miłoradzu? co to jest ten Miłoradz?, gdzie to jest. Sen zapisałem, był tak wyrazisty jak na jawie, co ciekawe nie pozwalał o sobie zapomnieć, nurtował mnie wręcz każdego dnia.
Nie udało mi się go jakoś zbyć brakiem czasu. Po jakimś czasie musiałem wziąć do ręki mapę samochodową i poszukać tego Miłoradza, dobrze że mapa miała spis miejscowości na odwrocie, to bardzo mi ułatwiło znalezienie tej miejscowości. Okazało się że to wcale niedaleko od Gdyni, jest to wieś leżąca około 8km od Malborka, na trasie Malbork - Gorzów Wlkp. 8 km przed Malborkiem jest droga w prawo na Miłoradz, jest tam drogowskaz. Droga jest w fatalnym stanie z licznymi dziurami, jedzie się slalomem gigantem jak pijany rowerzysta.
Postanowiłem zorganizować w to miejsce wyprawę, zabierałem się do tego jakoś niemrawo, ale w końcu 22 lutego 1998 roku w niedziele pojechaliśmy w 2 samochody około 8 osób. pogoda mimo zimy była wyśmienita, było słonecznie ale niezbyt mroźno. Pojechaliśmy inną drogą z głównej drogi, pojechaliśmy przez Montowy Wielkie, ciekawa wieś związana z kultem św. Doroty, jest tam bardzo stary kościół gotycki z 1346 roku. Kościół jest ustawiony dokładnie na przecinających się pasmach energetycznych, niebieskim i czerwonym, środek tych pasm jest środkiem kościoła, ale zostawmy kościół, wrócimy do niego później. Mijając Montowy pojechaliśmy w kierunku Miłoradza, podjeżdżaliśmy od strony płn-zach. Około 1km przed Miłoradzem wyraźnie dało się odczuć przepływ energii, aż mi skóra na głowie cierpła jakby mnie ktoś za włosy do góry ciągnął. Towarzystwu które ze mną jechało w samochodzie, musiałem uświadomić że jest energia, byli tak zagadani i rozbawieni. Zatrzymaliśmy się, żeby pobserwowac co się dzieje. gdy patrzeliśmy na horyzont w kierunku płdn-wsch, w kierunku wzgórz Wielbarskich, wyraźnie było widać falowanie energii, zrobiłem zdjęcia, ale jak się okazało po wywołaniu nie było widać tego zjawiska. Na horyzoncie widać było to wznoszącą to opadającą błękitnawą mgiełkę, w jednakowym rytmie, wolno, dostojnie. Można było tak oglądać to zjawisko w nieskończoność, ale wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy 2 km dalej na szosę prowadzącą z Miłoradza do Pogorzałej Wsi. Dwa kilometry za Miłoradzem po prawej stronie na polu uprawnym, wówczas zaoranym, około 10-20 m od drogi jest wyraźny punkt energetyczny. Wyznaczyliśmy go dość precyzyjnie.
Tak spora grupkę ludzi zauważyli miejscowi rolnicy, jadący z Pogorzałej Wsi do Miłoradza do kościoła. Zatrzymali się i z ciekawością się przyglądali co robimy, przedstawiłem się i powiedziałem co nas tu sprowadziło. Zapytałem jednego z mężczyzn czy tu nie było kiedyś kamiennego kręgu, odpowiedzieli, że nie wiedzą o czymś takim, gdyż oni na te tereny przybyli w 1945 roku po wojnie, to tu żadnego kręgu nie było. Natomiast wielokrotnie zimą w tym miejscu jest wytopiony śnieg w kształcie koła. Pokazał mi również kierunek na wschód, że w tym kierunku jest zamek w Malborku i tu zimą jest tez pozbawiony śniegu pas ziemi, biegnący w kierunku wzgórza zamku w Malborku. Opowiedział nam również historię św. Doroty, jak wędrowała z Malborka do Montew Wlk. idąc trasą kanału energetycznego. Trzeba wspomnieć, że św. Dorota urodziła się w Montowach Wlk., ale na ten temat powie nam więcej ksiądz senior w samych Montowach - tak powiedział nam rozmówca.
Po badaniach miejsca w Miłoradzu, posiliwszy się nieco kanapkami i gorącą herbatą z termosów udaliśmy się w kierunku Pogorzałej Wsi, która widniała na południowym horyzoncie i tez było widac zmiany kolorystyki tła. Wjechaliśmy do wsi, stanęliśmy mniej więcej po środku wsi na prawym poboczu drogi, wyszliśmy z samochodów i uderzyła nas niesamowita cisza, nie zaszczekał pies, nie zagdakała kura, nikt nie wyjrzał przez okno żeby zobaczyć kto przyjechał. Wieś jakby była wymarła i na dodatek ta niesamowita cisza. To było dziwne, jako obcy ludzie powinniśmy wzbudzić jakieś zainteresowanie, a tu grobowa cisza.
Pokręciliśmy się trochę, wsiedliśmy do samochodów i pojechaliśmy do domu. Intrygował mnie jeszcze ksiądz senior w Montowach Wlk., ale uczestnicy wyprawy chcieli już koniecznie wracać do domu.
E.L.